رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : ( بله ) من در حال زندگى و پس از مرگ خود فقط يك وصى دارم عرض كردم : او كيست ؟ فرمود : سنگريزه‌اى به من بده ، من سنگريزه‌اى از زمين برداشته به او دادم ، او آن را ميان كف دستان خود نهاد و به هم ماليد تا همچون آرد نرم شد ، سپس آن را خمير كرده از آن ياقوت سرخ پديد آورد و با انگشتر خود آن را مهر زد ، نقش آن براى هر كه مىديد آشكار شد ، سپس آن را به من داد و فرمود : اى امّ سليم ! هر كه تواند همانند اين كار انجام دهد او وصىّ من است . . . اى امّ سليم ! وصىّ من كسى است كه همچون من ، در تمام حالاتش به واسطه ( قدرت خدادادى ) خودش ( از ديگران ) بىنياز باشد . امّ سليم گويد : در اين هنگام به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نگريسته ديدم - در حالى كه او راست ايستاده بدون خم شدن به زمين و بدون آنكه با سر انگشتان پا خود را بالا بكشد - دست راست خود را به سقف و دست چپ خود را به زمين نهاده است . او گويد : از محضر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بيرون آمدم ، سلمان را ديدم كه از على عليه السّلام - با اينكه جوان بود - نگهبانى مىكند و به حريم خانه او پناه مىبرد - نه خاندان و صحابى ديگر پيامبر - از اين رو پيش خود گفتم : اين سلمان ( پير طريقت حق ) است كه پيش از من ملازم كتب آسمانى پيشين و جانشينان انبيا بوده و چيزهايى مىداند كه من نمىدانم ، باشد كه با هم ملازم ( و برابر ) باشيم . بدين سبب خدمت على عليه السّلام رسيده عرض كردم : آيا شما وصىّ محمّدى ؟ فرمود : بلى چه مىخواهى عرض كردم : نشانهء وصايت شما چيست ؟ فرمود : سنگريزه‌اى بياور ، من سنگريزه‌اى از زمين برداشته به او دادم ، او آن را ميان كف دستان خود نهاد و به هم ماليد تا همچون آرد نرم شد ، سپس آن را خمير كرده از آن ياقوت سرخ پديد آورد و با انگشتر خود آن را مهر زد ، پس نقش آن براى هر كه مىديد آشكار شد . سپس به سوى خانهء خود راه افتاد ، من نيز از پى او رفتم تا دربارهء آنچه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله انجام داد از او بپرسم ، در اين هنگام او خود به من رو نموده همان را كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كرد ، انجام داد . عرض كردم : اى ابا الحسن ! وصىّ تو كيست ؟ فرمود : هر كه همانند اين كار را انجام دهد .